ไม่เคยรู้ว่าตัวเองได้มายืนอยู่ตรงจุดนี้ได้อย่างไร เกิดมาเรียนดีมาตลอดแต่ไม่เคยต้องอ่านหนังสือเยอะแบบนี้ ตอนแรกอยากเรียนนิติศาสตร์ ธรรมศาสตร์ เพราะอะไรบางอย่าง แต่วันนี้ตอบตัวเองไม่ได้ว่าเพราะอะไร
ปีหนึ่งเรียนสบายมากจนลืมตัว มาปีสองทุกอย่างก็ปรากฏขึ้นอย่างแจ้งชัดว่ามันไม่ธรรมดาเลยกับการที่ต้องเข้าใจหลักกฎหมายให้ลึกซึ้ง กฎหมายใครๆก็ใช้ได้ถ้ามีประมวล แต่การที่ต้องเข้าใจว่ามีเหตุผลของเรื่องว่าอย่างไร มุ่งใช้ได้เพียงใดบ้าง หนังสือประกอบรวมกันทุกวิชาก็คงรวมได้ประมาณสองพันหน้า ไม่มีการแบ่งสอบ ไม่มีสอบกลางภาค มีสอบวัดผลเพียงครั้งเดียววิชาละห้าข้อ
บางคนเห็นว่าห้าข้อเองนี่ แต่แค่ห้าข้อนี้มันสามารถวัดผลทุกอย่างได้จริง เพียงแต่เข้าใจไม่ถ่องแท้ในเรื่องใดเรื่องหนึ่ง ก็มีผลให้ข้อนั้นสามารถไปในทิศทางที่ผิดได้ ห้าข้อหนึ่งร้อยคะแนน ผ่านไม่ใช่เกินครึ่งแต่ต้องเกินหกสิบคะแนน
ไม่รู้จริงๆว่าจะข้ามผ่านสิ่งเหล่านี้ไปได้โดยตลอดรอดฝั่งหรือไม่ นี่คือความรู้สึกของคนๆหนึ่งที่เริ่มท้อแท้กับชีวิต ตั้งคำถามกับตัวเองว่ามันคืออะไร ทำไมต้องทำ มีจุดประสงค์อะไรในการต้องทำ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น